Een lijstje, zomaar

Ligt het aan mij of kunnen de danskleppers uit onderstaand lijstje qua bestandheid tegen de tand des tijds in de verste verte niet tippen aan al die dubstepzever van tegenwoordig?

Top vijf in de categorie onverwoestbare-elektronische-muziek-waarop-Floor-gegarandeerd-binnen-20-jaar-nog-op-zal-beginnen-shaken (of maak er misschien toch maar 10 jaar van, wie weet brengt de toekomst tóch nog aangename muzikale verrassingen):

1. Booka Shade – Night falls

2. Shameboy – Rechoque

3. Digitalism – Zdarlight

4. M.A.N.D.Y. feat. Booka Shade – Body language

5. Ida Engberg – Disco volante

Tram 3, jawel

Dertig worden, het doet toch wat met een mens.

Plots gaan de gesprekken op café over huizen en kinderen kopen, en blijken degenen die dat al gedaan hebben, niet meer op café te gaan. Plots kijk je met een mengeling van jaloezie en berusting naar de snotneuzen van twintigers die aan diezelfde cafétoog plaatsnemen, blij dat je de naïviteit van toen min of meer bent kwijtgespeeld maar tegelijkertijd ook jaloers op dat onbeperkte dromen van de toekomst.

Je ziet leeftijdsgenoten en hoopt dat het etiket “dertiger” niet zo prominent op jouw voorhoofd plakt als bij hen. Je lichaam neemt andere contouren aan, je gezicht wordt afgelijnder. Je wordt wat vaker als “mevrouw” aangesproken.

Voor het eerst in je leven begrijp je wat mensen zo aantrekt in de natuur. En meen je, heel af en toe, momenten van innerlijke rust te ervaren.

Je mist de onbezonnenheid die je als twintiger had. De tomeloze energie, ook.

Toch zou je voor geen geld weer twintig willen zijn. Je begrijpt dan ook de collega, die op haar zestigste verjaardag opmerkte: “Terug twintig zijn? Zou ik wel willen, ja. Maar dan met de wijsheid die ik nu heb.”

Gigant

Omdat het niet altijd iets van Jeroen moest zijn, besloot Het Lief – hij is tenslotte de kok in huis – dat het voor de verandering ook wel eens iets van Jamie mocht worden, die avond. Vtm en You Tube leerden ons dat Jamie tegenwoordig nogal te vinden is voor gerechten die ge in amper 30 minuten op tafel kunt toveren. Hij gaat daarbij bovendien vaak de Aziatische toer op. Veel noedels, soyasaus, kokosmelk en curry’s allerhande.

Vonden wij allemaal dik oké, want én rap én Aziatisch koken: dat was nu echt eens iets voor ons, zie.

Bijgevolg bevonden wij ons op een winterse zaterdagnamiddag in de gigantische supermarkt die Carrefour Turnhout heet. Gigantisch, want bestaande uit een dubbele rij rayons. Waardoor ge u dus een halfuur suf loopt te zoeken naar zoiets onnozels als bouillonblokjes van Knorr. “Nope, hier niet. Even aan de overkant kijken. Hm, hier ook niet. Hoekje om dan maar. Ehm, waren we hier niet al eens gepasseerd?”

De bouillonblokjes hebben we uiteindelijk wel gevonden. De verse koriander niet. En dan vraag ik mij toch af hoe dat kan, dat ze geen verse koriander hebben in zo’n gigant van een supermarkt.

Het Lief wist het ook niet.

Den tijd van ‘t jaar

Net wanneer ge uzelf begint op te peppen:

“Komaan Floor, nog een korte winterse maand doorstaan en dan is het weeral maart. Dat betekent dat april niet ver weg meer is, en de eerste tekenen van de lente ook niet lang meer op zich zullen wachten. Begint maar al af te tellen naar die eerste lauwe zonnestraal, de bloesem aan de bomen, het getsjilp van de vogels. Komaan, ge kunt het. Nog even doorzetten, en die winterhanden gaan wel weer over, de kersenpitjes kunnen weer in de kast verdwijnen, en die Damarrekes zult ge niet meer nodig hebben. Ja hoor, er komt een dag dat ge weer gezwind uit bed springt wanneer de wekker afloopt. Nog. Heel. Even. Geduld.”

Net dan begint het te vriezen dat het kraakt. En valt er nog sneeuw ook. 

Dokter, schrijft u mij toch maar wat seizoensgebonden Prozac voor.

Hoe Floor pech had met de dame aan de andere kant van de lijn

“Ik heb naar Syntra gebeld: iedereen is erdoor, zeiden ze daar”, wist een medecursist mij te vertellen. Dat wilde ik zelf ook wel eens bevestigd horen worden, dus greep ik snel naar de telefoon.

“Goeiemiddag mevrouw van Syntra. Ik heb vorige week het praktijkexamen voor cosmetisch masseur afgelegd, en er werd ons gezegd dat we mochten bellen …” – ongeveer ter hoogte van het woord “bellen” weerklonk er al een afgemeten “neen” aan de andere kant van de lijn, dat ik besloot te negeren – “… om naar onze resultaten te informeren. Is het misschien mogelijk om mij die informatie te bezorgen?”

Intussen wist ik natuurlijk het antwoord al.

- “Neen, wij mogen geen punten over de telefoon doorgeven.”

“Oh maar dat hoeft zelfs niet. Kunt u me niet gewoon vertellen of ik al dan niet geslaagd ben?”

- “Neen, ook dat mogen wij niet per telefoon doorgeven, mevrouw. De uitslag wordt u per post opgestuurd.”

“Hm. Dan ben ik verkeerd geïnformeerd. De docente zelf zei ons namelijk dat we konden bellen. Omdat veel van de cursisten zich zo snel mogelijk voor een vervolgcursus wilden inschrijven, ziet u. En wij daarvoor … “

- “… over het diploma van cosmetisch masseur moeten beschikken, ja, ik weet dat. Maar u zult toch moeten wachten op de schriftelijke bekendmaking, mevrouw.

Ik wilde haar nog even voor de voeten gooien dat een medecursist wél aan de telefoon te horen kreeg dat iedereen geslaagd was, maar besloot dat het de energie niet waard was. Ik zei vriendelijk goeiedag en legde af. “Wat een onnozele trien”, dacht ik nog bij mezelf.

Bad copy

Tot onze ontsteltenis lazen wij onderstaande tekst op het pakje “Vegetarian Dumpling”, en konden we het niet laten om de fouten te onderlijnen:

“No need to unfeeze, put dunplings into boiling water and stir them to avoid sticky together. To add a little of cold water twice at short intervals once dumplings floats. Then, food is ready.”

Ik heb dat wel vaker met teksten op verpakkingen (in onze contreien al te vaak opgesteld in schabouwelijke Nederengelse en Nederfranse vertalingen, of in bovenstaand geval: een soortement van Chinengels); dat mijn copywriterhart bloedt.

Maar bon, met die smakelijke dumplings hebben we 2012 toch maar mooi ingezet.

Het was hoog tijd dat de kerstvakantie begon

“Ja, jongens, dat puntensysteem dat jullie hier in Nederland hanteren, vergt van mij toch een soort van omgekeerd redeneren. Om het me gemakkelijk te maken, gebruik ik dus die tabellen om de boel te herleiden naar een punt op tien. Eerlijk gezegd vraag ik me al een hele tijd af hoe ik voor jullie nu kan berekenen op hoeveel fouten per punt de toets gezet is.”

- “Wel mevrouw, als u nu in die tabel gaat kijken naar het aantal fouten dat een 9 oplevert, dan ziet u dat toch meteen?”

“Goh ja, zo had ik het nog niet bekeken! Ach, ik ben bijzonder slecht met cijfers. Altijd al geweest.”

- “Ach mevrouw, dat begrijpen wij wel. Alfa-hoofd, hè?”