“Goeiemiddag mevrouw van Syntra. Ik heb vorige week het praktijkexamen voor cosmetisch masseur afgelegd, en er werd ons gezegd dat we mochten bellen …” – ongeveer ter hoogte van het woord “bellen” weerklonk er al een afgemeten “neen” aan de andere kant van de lijn, dat ik besloot te negeren – “… om naar onze resultaten te informeren. Is het misschien mogelijk om mij die informatie te bezorgen?”

Intussen wist ik natuurlijk het antwoord al.

- “Neen, wij mogen geen punten over de telefoon doorgeven.”

“Oh maar dat hoeft zelfs niet. Kunt u me niet gewoon vertellen of ik al dan niet geslaagd ben?”

- “Neen, ook dat mogen wij niet per telefoon doorgeven, mevrouw. De uitslag wordt u per post opgestuurd.”

“Hm. Dan ben ik verkeerd geïnformeerd. De docente zelf zei ons namelijk dat we konden bellen. Omdat veel van de cursisten zich zo snel mogelijk voor een vervolgcursus wilden inschrijven, ziet u. En wij daarvoor … “

- “… over het diploma van cosmetisch masseur moeten beschikken, ja, ik weet dat. Maar u zult toch moeten wachten op de schriftelijke bekendmaking, mevrouw.

Ik wilde haar nog even voor de voeten gooien dat een medecursist wél aan de telefoon te horen kreeg dat iedereen geslaagd was, maar besloot dat het de energie niet waard was. Ik zei vriendelijk goeiedag en legde af. “Wat een onnozele trien”, dacht ik nog bij mezelf.

“No need to unfeeze, put dunplings into boiling water and stir them to avoid sticky together. To add a little of cold water twice at short intervals once dumplings floats. Then, food is ready.”

Ik heb dat wel vaker met teksten op verpakkingen (in onze contreien al te vaak opgesteld in schabouwelijke Nederengelse en Nederfranse vertalingen, of in bovenstaand geval: een soortement van Chinengels); dat mijn copywriterhart bloedt.

Maar bon, met die smakelijke dumplings hebben we 2012 toch maar mooi ingezet.

- “Wel mevrouw, als u nu in die tabel gaat kijken naar het aantal fouten dat een 9 oplevert, dan ziet u dat toch meteen?”

“Goh ja, zo had ik het nog niet bekeken! Ach, ik ben bijzonder slecht met cijfers. Altijd al geweest.”

- “Ach mevrouw, dat begrijpen wij wel. Alfa-hoofd, hè?”

- Marcel Duchamp signeerde ooit een van zijn werken met het pseudoniem R. Mutt. (Armoede, hebt u ‘m?)

- Damien Hirst vervaardigde ooit iets met staal, glas, sterk water en een haai. (Zoiets heet kunst te zijn, naar het schijnt.)

- Nederlanders herkennen het logo van Antwerpen hoegenaamd niet. Dat van Appelsientje dan weer wel.

- Wittgenstein schreef zijn Tractatus Logico Philosophicus in de loopgraven. (Dat “logico” leidde ons naar de empiristen, John Locke of David Hume. Zaten wij even ver uit de buurt, zeg.)

- De stem van Anouk lijkt soms erg op die van Melissa Etheridge.

- Ciabatta is Italiaans voor pantoffel.

- De hoofdstad van Honduras is Tegucigalpa.

Al een geluk dat we wél wisten dat de Discuswerper ouder is dan de Venus van Milo. En dat het celorganel dat fungeert als de energiecentrale van de cel, mitochondrion heet (altijd goed om een bioloog in het team te hebben). Ook waren we tevreden dat we de intro van Jimi Hendrix’ “Purple haze” herkenden.

Zo bleef het toch nog een beetje plezant.

Oh, wat had ik zin in een lekkere kop koffie. Alleen was het jammer dat ik vanuit de woonkamer geen zicht had op de keuken, en bijgevolg niet kon inschatten waar die koffie dan wel vandaan zou komen. Slappe, smaakloze Senseo is immers zo’n afknapper. Ik durfde het niet op de man af vragen, en besloot dan maar om de gastvrouw, die ik goed genoeg meende te kennen om te weten dat ze over goede smaak beschikt, het voordeel van de twijfel te gunnen. “Doe maar koffie.”

Ze was nog maar amper in de keuken verdwenen of ik hoorde het al. Het altijd nét iets te luide geronk van een Senseo-apparaat. Sommige mensen vinden het lekker (“Met die pads kan je eindeloos variëren in smaken!”), die Senseokoffie. Ik vroeger ook. Tot ik, op aandringen van Het Lief, ben overgegaan tot de aankoop van een espressomachine. Na de eerste degustatie van de koffie die uit dat wonderlijke toestel kwam, begreep ik dat Senseo werkelijk totaal geen uitstaans heeft met een à la minute uit echte koffiebonen bereide espresso.

Ons toestel is een rood designmodel van Illy. Omdat we vonden dat al die andere toestellen zulke lelijke bakken waren. Ja, als wij de snob uithangen, doen we het meteen goed.

Maar we lopen liever niet te koop met ons koffiesnobisme. Dus doen we af en toe alsof we die Senseo best te pruimen vinden. “Hm, ja, kan smaken hè, zo’n taske koffie. Mag ik de melk nog eens even?”

- “Goh, dat was in, ehm, hoe heet ook weer … oh ja, de Effenaar.”

Het opvulsel hoe heet het ook weer is van toepassing op alles wat u zich niet meteen kan herinneren. Maar dan ook echt alles. Het hoeft dus niet per se om een eigennaam te gaan. Eender welk banaal woord dat u niet dadelijk te binnen schiet, komt in aanmerking om tijdelijk vervangen te worden door hoe heet het ook weer. “Ja, dat heb ik inderdaad op de … hoe heet het ook weer … website gelezen” is dus ook een perfect legitieme constructie.

Naar wij vermoeden is dit opmerkelijke taalfenomeen het equivalent van de Vlaamse allez, zeg het eens-constructie.

Dat vervolgens de geur van de vers gezette koffie en het pas getoaste brood waarmee hij in de weer is geweest, je al ter hoogte van de zevende traptrede tegemoet komt gewaaid.

Dat je op zo’n dag nog eens op je dooie gemak de krant kan lezen tijdens het ontbijt.

En dat je tenslotte, aan je bureau gezeten, merkt dat hij gisteravond een berg papierwerk verzet heeft, waaruit hij een stapeltje voor jou bestemde paperassen sorteerde, dat nu mooi naast je laptop ligt te blinken. En dat je dat nu dus enkel nog hoeft af te handelen.   

Op de vraag of je, om in de politiek te overleven, keihard moet zijn en een ego moet hebben, antwoordde ze dan ook heel gevat:

“Ik ben niet hard. Ik ben wél nuchter. Maar dat is iets anders.”

“Met mijn ego valt het nog wel mee, denk ik. Zelfverzekerdheid, dat heb je wel nodig. Maar ook dat is iets anders.”

- “Neen. Maar is dat ook nog echt nodig, in deze tijden?”

“Tja, eens ze aan de unief gaan studeren moeten ze toch wél gigantisch veel leerstof kunnen verwerken? Enfin, wij moesten dat toch kunnen, destijds. En wij werden daar wel degelijk op voorbereid, hoor, in de Latijn-Griekse aan het Atheneum. Wij moesten al behoorlijk blokken voor de examens in het vijfde en het zesde jaar!”

- “Ja Floor, dat is ondertussen ook al vijftien jaar geleden, hè.”

” … “ 

Tot Rene zelf daarna aan het woord gelaten en in het Engels zegt: “Yeah, my mojo is good tonight.”

Ja, dan begrijp je dat er geen adequate vertaling is van dat woord, mojo. Maar je weet wél wat Rene ermee bedoelt.

Mojo. Mooi woord. Van mij mag het blijven.